٢٦- كسانى كه قبل از ايشان بودند (نيز) از اين توطئه‌ها داشتند؛ ولى خداوند به سراغ شالوده (زندگى) آنها رفت؛ و آن را از اساس ويران كرد؛ و سقف از بالا بر سرشان فرو ريخت؛ و عذاب (الهى) از آنجايى كه نمى‌دانستند به سراغشان آمد.
٢٧- سپس روز قيامت خدا آنها را رسوا مى‌سازد؛ و مى‌گويد: «شريكانى كه شما براى من ساختيد، و به خاطر آنها با ديگران دشمنى مى‌كرديد، كجا هستند»؟! (در اين هنگام،) كسانى كه به آنها علم داده شده مى‌گويند: «رسوائى و بدبختى، امروز بر كافران است»!
٢٨- همانها كه فرشتگان (مرگ) روحشان را مى‌گيرند در حالى كه به خود ظلم كرده بودند! در اين موقع آنها تسليم مى‌شوند (و به دروغ مى‌گويند:) ما كار بدى انجام نمى‌داديم! آرى، خداوند به آنچه انجام مى‌داديد عالم است.
٢٩- (به آنها گفته مى‌شود:) اكنون از درهاى جهنم وارد شويد در حالى كه جاودانه در آن خواهيد بود! چه جاى بدى است جايگاه مستكبران!
شأن نزول
در تفسير «مجمع البيان» مى‌خوانيم: بر طبق بعضى از روايات آيه نخست درباره «مقتسمين» (تبعيض‌گران) كه قبلًا درباره آنها بحث شد نازل گرديده است، آنها ١٦ نفر بودند كه به چهار گروه تقسيم شدند، و هر گروه چهار نفرى بر سر راه مردم در يكى از جاده‌هاى «مكّه» در ايام حج ايستادند تا پيش از آن كه مردم وارد شوند، ذهن آنها را نسبت به قرآن و اسلام بدبين سازند، و بگويند:
محمّد صلى الله عليه و آله دين و آئين تازه‌اى نياورده بلكه همان افسانه‌هاى دروغين پيشينيان است.