بهشت و دوزخ از نگاه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٢٧ - ٩/ ٣ گواهى عضوهاى بدن اهل آتش بر ضد آنها

مرد گفت: چون‌ملاحظه كرده‌ام كه آيات‌قرآن، يكديگر را نفى‌ونقض مى‌كنند.

فرمود: «بگو آنچه را كه در آن شك كرده‌اى».

مرد گفت: خداوند مى‌فرمايد: «روزى كه روح و فرشتگان، به صف مى‌ايستند، هيچ كس سخن نمى‌گويد، مگر كسى كه خداى مهربان به او اجازه دهد، و او حقيقت را مى‌گويد»، و در جايى ديگر از قول آنها مى‌فرمايد: «به پروردگارمان خدا سوگند كه ما مشرك نبوديم» و مى‌فرمايد: «روز قيامت، بعضى از شما بعضى ديگر را انكار و برخى از شما برخى ديگر را لعنت مى‌كنند» و مى‌فرمايد: «اين مجادله اهل آتش، قطعاً راست است» و مى‌فرمايد: «در حضور من مجادله مكنيد» و مى‌فرمايد: «امروز بر دهان‌هاى آنان مُهر مى‌نهيم و دست‌هايشان با ما سخن مى‌گويند و پاهايشان بدانچه فراهم مى‌آوردند، گواهى مى‌دهند». يك بار [مى‌فرمايد كه‌] سخن مى‌گويند، يك بار سخن نمى‌گويند. يك بار پوست‌ها و دست‌ها و پاها سخن مى‌گويند، يك بار سخن نمى‌گويند، مگر آن كه خداى مهربان اجازه دهد و حقيقت را بگويند. اينها چگونه است اى امير مؤمنان؟

فرمود: «اينها در يك جا نيست؛ بلكه هر كدام مربوط به موطنى از آن روزى مى‌شود كه پنجاه هزار سال طول مى‌كشد. در آن روز، خداوند، خلايق را در موطنى گرد مى‌آورد، و در آن جا خلايق با يكديگر آشنا مى‌شوند و با هم سخن مى‌گويند و هر يك براى ديگرى طلب آمرزش مى‌كند. اينان كسانى هستند كه در سراى دنيا از پيامبران و پيروان آنها فرمان‌بردارى كرده‌اند و در كارهاى نيك و پرهيزگارى، همديگر را كمك رسانده‌اند؛ امّا گنهكاران، يكديگر را لعنت مى‌كنند و اينان كسانى هستند كه در سراى دنيا از آنان گناه سر زده و در ستم و تجاوز به يكديگر كمك كرده‌اند، اعم از مستكبران و مستضعفان. آنان يكديگر را لعنت مى‌كنند و برخى‌شان برخى ديگر را انكار مى‌نمايند. سپس در موطنى ديگر گرد مى‌آيند كه در آن جا از يكديگر مى‌گريزند، و اين است سخن خدا كه:

«روزى كه آدمى از برادر و مادر و پدر و همسر و فرزندان خود مى‌گريزد»؛ زيرا در سراى دنيا بر ستم و تجاوز همكارى كرده‌اند، «در آن روز، هر كسى از آنان را كارى است كه او را به خود مشغول مى‌دارد». سپس در موطنى ديگر گرد مى‌آيند كه در آن جا مى‌گريند، به طورى كه اگر آن صداها براى مردم دنيا آشكار شود، همه خلايق‌