بهشت و دوزخ از نگاه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٦٤٣ - ١٣/ ١٠ وليد بن مغيره

٩٥٣. سعد السعود- به نقل‌از ابن عبّاس-: عتبة و شيبة و وليد براى مبارزه به ميدان آمدند، و عبيد اللَّه بن رواحه از ديگر سوى به ميدان آمد؛ امّا پيامبر خدا صلى الله عليه و آله خوش نداشت كه نخستين كشته جنگ از انصار باشد. از اين رو، از خانواده خودش آغاز كرد و فرمود: «به آنها بگوييد به صفوف خود، باز گردند. هدف آن جماعت، عموزادگانش است». آن گاه پيامبر خدا صلى الله عليه و آله على و حمزه و عبيدة بن حارث بن عبد المطلّب را فرا خواند و آن سه با سلاح‌هاى خود در برابر ايشان حاضر شدند. پيامبر صلى الله عليه و آله [به حمزه و عبيده‌] فرمود: «او (على) را در وسط خود قرار دهيد» و نگران جوانى او بود. آن گاه فرمود: «برويد و به خاطر حقّانيت خود و دينى كه خداوند، آن را به وسيله پيامبرش فرستاده است بجنگيد؛ چرا كه آنها با باطل خويش آمده‌اند تا نور خدا را با دهان‌هاى خود، خاموش كنند. برويد در امان خدا [يا: به يارى خدا]». آن سه، روانه ميدان شدند و چندان نزديك شدند كه صداى يكديگر را مى‌شنيدند. عتبه فرياد زد:

خودتان را معرّفى كنيد تا شما را بشناسيم، كه اگر همسنگ ما باشيد، با شما مى‌جنگيم.

پس، آيه: «اين دو [گروه‌] دشمنان يكديگرند كه در باره پروردگارشان با يكديگر ستيزه مى‌كنند. پس كسانى كه كافر شدند، جامه‌هايى از آتش برايشان بريده شده است» در باره ايشان نازل شد.

١٣/ ١٠: وليد بن مغيره‌[١]

٩٥٤. السيرة النبويّة، ابن هشام‌: موسم [حج‌] فرا رسيده بود. گروهى از قريش نزد وليد بن مغيره- كه از بقيّه آنان مسن‌تر بود-، جمع شدند. وليد به آنان گفت: اين موسم فرا رسيده است و به زودى، گروه‌هاى عرب بر شما وارد مى‌شوند. آنها قضيّه اين همشهرى شما (پيامبرى محمّد صلى الله عليه و آله) را شنيده‌اند. پس همگى در باره او يك‌رأى شويد و به طورى كه يكى ديگرى را تكذيب كند و گفته‌هايتان متناقض باشد اختلاف نكنيد.

[١]. وليد بن مغيره مخزومى، يكى از رؤساى قريش بود كه به خاطر موقعيتش در ميان قوم خود، به« وحيد» ملقّب بود. شايد اين لقب را بعد از نزول آيه‌\i« ذَرْنِي وَ مَنْ خَلَقْتُ وَحِيداً»\E( مدثّر: آيه ١١) به او داده باشند.

وى از اركان كفر و محارب با خدا و پيامبر خدا بود. خداوند در باره او فرموده است:\i« إِنَّا كَفَيْناكَ الْمُسْتَهْزِئِينَ‌\E؛ ما در برابر مسخره كنندگان براى تو كافى هستيم»( حجر: آيه ٩٥). در مذمّت او آيه‌هاى ديگرى نيز نازل شده است. او به سال اوّل هجرى مُرد.