بهشت و دوزخ از نگاه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٦٣٩ - ١٣/ ٨ امية بن خلف

خواست خدا من او را خواهم كشت»؟ به خدا سوگند، اگر آنچه به من اصابت كرده، به اهالى ذى المجاز[١] اصابت مى‌كرد، همه آنها را مى‌كشت.

پس، يك روز بعد و يا چيزى در همين حدود، ابىّ بن خلف مُرد و به جهنّم رفت و خداوند، اين آيات را در باره او فرو فرستاد: «و روزى كه ستمگر، دستان خويش را به دندان گزد» تا «شيطان همواره فرو گذارنده انسان است».

١٣/ ٨: امية بن خلف‌[٢]

٩٤٩. تفسير الفخر الرازى‌- به نقل از ابن عبّاس، در باره آيه‌ «و به آن [دوزخ‌] در نيايد، مگر نگون‌بخت‌ترين مردم»-: در باره اميّة بن خلف و همتايان او كه محمّد صلى الله عليه و آله و پيامبران پيش از او را تكذيب كردند، نازل شد.

٩٥٠. السيرة النبويّة، ابن هشام‌: اميّة بن خلف بن وهب بن حذافة بن جُمَح، هر گاه پيامبر خدا صلى الله عليه و آله را مى‌ديد، به ايشان زخم زبان و پوزخند مى‌زد. پس خداوند متعال، اين سوره را در باره او فرو فرستاد: «واى بر هر بدگوى عيبجويى؛ همو كه مالى گرد آورد و برشمردش! پندارد كه مالش او را جاويد كرده است؛ ولى نه! قطعاً در آتش خرد كننده فرو افكنده خواهد شد. و تو چه دانى كه آن آتشِ خرد كننده چيست؟ آتش افروخته خدا است.

آتشى كه به دل‌ها مى‌رسد، در ستون‌هايى دراز، [كه آنان را در ميان فرا مى‌گيرد]».

[١]. از بازارهاى عرب در يك فرسنگى عرفه.

[٢]. اميّة بن خلف بن وهب، از تيره بنى لُؤَى، از سركشان قريش در دوران جاهليت و از سالاران آنان بود. او نداى اسلام را شنيد؛ ولى اسلام نياورد. وى همان شخصى است كه در آغاز ظهور اسلام، بلال حبشى را شكنجه مى‌كرد.

در جنگ بدر، عبد الرحمان بن عوف، او را به اسارت در آورد و چون بلال چشمش به او افتاد، فرياد زد و مردم را به كشتنش ترغيب نمود و مردم نيز او را كشتند.