بهشت و دوزخ از نگاه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٥٩٥ - ١٢/ ١٢ كسانى كه از آتش خارج مى شوند

مى‌ماند كه روى به سوى آتش دارد، و او آخرين بهشتى‌اى است كه وارد بهشت مى‌شود. مى‌گويد: پروردگارا! صورتم را از آتش بگردان كه بادِ آن، بيچاره‌ام ساخت و سوزش آن مرا سوزاند.

او تا مدّتى طولانى، خدا را مى‌خواند. خداوند- تبارك و تعالى- مى‌فرمايد:

«اگر اين كار را با تو بكنم، ممكن است باز خواهش ديگرى كنى». او مى‌گويد:

خواهشى ديگر، از تو نخواهم كرد.

و به پروردگارش عهدها و پيمان‌ها مى‌دهد [كه خواهش ديگرى نكند] و خدا صورتش را از آتش بر مى‌گرداند.

٨٩٦. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: سوگند به آن كه مرا به حق، بشارت دهنده فرستاد، خداوند، هيچ يكتاپرستى را هرگز [يا: براى هميشه و تا ابد] با آتش، عذاب نمى‌كند.

يكتاپرستان شفاعت مى‌كنند و شفاعتشان پذيرفته مى‌شود.

چون روز رستاخيز شود، خداوند- تبارك و تعالى- دستور مى‌دهد گروهى را كه در دنيا كردارهايشان بد بوده است، به آتش ببرند. آنان مى‌گويند: پروردگارا! چگونه ما را به آتش مى‌برى، حال آن كه ما در دنيا تو را يكتا مى‌دانستيم؟ و چگونه زبان‌هاى ما را با آتش مى‌سوزانى، در حالى كه در دنيا از يكتايىِ تو سخن گفته‌اند؟ و چگونه دل‌هاى ما را مى‌سوزانى، حال آن كه به اين كه خدايى جز تو نيست، ايمان داشته‌اند؟ يا چگونه چهره‌هاى ما را مى‌سوزانى، در حالى كه آنها را براى تو بر خاك مى‌نهاديم؟ يا چگونه دست‌هايمان را مى‌سوزانى، در حالى كه آنها را به دعا، به سوى تو بر مى‌داشتيم؟

پس خداوند عز و جل مى‌فرمايد: «بندگان من! كردارهاى شما در دنيا بد بود و سزاى شما آتش جهنّم است».

مى‌گويند: پروردگارا! بخشايش تو بزرگ‌تر است يا خطاى ما؟

خداى- تبارك و تعالى- مى‌فرمايد: «البتّه كه بخشايش من».

مى‌گويند: رحمت تو پهناورتر است يا گناهان ما؟

خداوند عز و جل مى‌فرمايد: «البتّه كه رحمت من».

مى‌گويند: اقرار ما به يكتايىِ تو، بزرگ‌تر است يا گناهانمان؟

خداى متعال مى‌فرمايد: «البتّه كه اقرار شما به يكتايىِ من».