زبان‌هايى كه صادقانه، به يكتايىِ تو گويا شده‌اند و ستايش‌كنان، به شُكرگزارى از تو پرداخته‌اند، و بر دل‌هايى كه حقيقتاً به خدايىِ تو اعتراف كرده‌اند، و بر درون‌هايى كه از شناخت تو آكنده شده، چندان كه خاشع گشته‌اند، و بر اندام‌هايى كه دادخواهانه، به سوى جايگاه‌هاى عبوديت و پرستش تو دويده‌اند و اعتراف‌كنان [به گناهانشان‌]، از تو آمرزش طلبيده‌اند!

[هرگز] چنين گمانى به تو نمى‌رود و به لطف تو، خبرى هم در اين باره، از تو به ما نرسيده است، اى بزرگوار، اى پروردگار! تو، ناتوانىِ مرا در برابر اندكْ‌بلا و كيفرهاى دنيا و ناملايماتى كه بر اهل آن مى‌گذرد، مى‌دانى، با آن كه اين بلاها و ناملايمات، درنگش اندك و دورانش ناچيز و مدّتش كوتاه است. پس چگونه تاب تحمّل بلاى آخرت و ناملايمات بزرگ آن جا را دارم، در حالى كه بلاى آن، مدّتش طولانى و درنگش هميشگى است، و بر اهل آن (بلا و كيفر)، تخفيف نمى‌يابد؛ زيرا آن بلا، از خشم و انتقام و ناخشنودى تو سرچشمه مى‌گيرد؛ و اين، چيزى است كه آسمان‌ها و زمين، ياراى ايستادگى در برابرش را ندارند، چه رسد به من- اى سَرورم- كه من، بنده ناتوان و خوار و حقير و بيچاره و بينواى تو ام!

٦٠٨. امام على عليه السلام‌- در يكى از مناجات‌هايش-: معبودا! دلى كه آن را در سراى دنيا از محبّت خود بياكَنْده‌اى، چگونه آتش سوزان شعله‌ور، در آن، جا خواهد گرفت؟!

معبودا! جانى را كه آن را با نيروى ايمان به خودت تقويت كرده‌اى، چگونه در ميان لايه‌هاى آتش‌هاى خود، خوارش خواهى كرد؟!

معبودا! زبانى را كه زيباترين جامه‌هاى تمجيد و ستايش خود را بر آن پوشانده‌اى، چگونه شعله‌هاى سوزان آتش به سويش كشيده خواهد شد؟!

٦٠٩. امام زين العابدين عليه السلام: معبودا! آيا به راستى مرا، پس از آن كه به تو ايمان آورده‌ام، عذاب خواهى كرد، يا با وجود عشقم به تو، مرا [از خود] دور خواهى ساخت؟!

٦١٠. امام زين العابدين عليه السلام‌- در «مناجات الخائفين»-: معبودا! جانى را كه با [ايمان به‌] يكتايى‌ات عزّتش بخشيده‌اى، چگونه به خوارىِ دورى از خودت، دچار