بهشت و دوزخ از نگاه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٤٥ - ١٠/ ٣٠ سنگ دلى

پروا داشت»، يعنى ابو دحداح. «و امّا آن كه بخل ورزيد و خود رابى‌نياز ديد»، يعنى صاحب آن نخل. و سخن خدا: «جز نگون‌بخت‌ترين [- مردم‌]، در آن [آتش‌] در نيايد»، باز يعنى صاحب آن نخل. «و با پرواترين [- مردم‌]، از آن [آتش‌]، دور نگاه داشته خواهد شد»، يعنى ابو دحداح. «و قطعاً به زودى، خشنود خواهد شد»، يعنى زمانى كه به بهشت در مى‌آيد.

عطا گفت: پيامبر صلى الله عليه و آله هر گاه بر آن نخلستان كه [ابو دحداح به جاى آن يك نخل، به صاحب آن داده بود و] خوشه‌هايش آويزان بود، مى‌گذشت، مى‌فرمود:

«از اين خوشه‌ها براى ابو دحداح در بهشت، بسيار خواهد بود».

٤٢٥. تفسير القمّى‌- به نقل از عبد الرحمان بن كثير-: امام صادق عليه السلام در باره آيه‌ «پس شما را از آتشى بيم داده‌ام كه زبانه مى‌كشد و جز نگون‌بخت‌ترين [- مردم‌]، در آن نمى‌افتد؛ همان كسى كه تكذيب كرد و رخ بر تافت»، فرمود: «در جهنّم، درّه‌اى هست كه در آن، آتشى برپاست و جز نگون‌بخت‌ترينِ مردم، كسى در آن نمى‌افتد؛ همان كسى كه سخن پيامبر خدا صلى الله عليه و آله را در باره على عليه السلام تكذيب كرد و از ولايت او، رخ بر تافت».

سپس فرمود: «طبقات آتش، يكى فروتر از ديگرى است. آتش آن درّه، مخصوص ناصبيان است».

٤٢٦. امام صادق عليه السلام: خوش‌بختى، رشته خيرى است كه خوش‌بخت، به آن چنگ زده و آن رشته او را به سوى نجات مى‌كشاند. بدبختى نيز رشته بى‌توفيقى است كه بدبخت، به آن آويخته و آن رشته او را به هلاكت مى‌كشاند، و اين هر دو، به علم خداى متعال است.

١٠/ ٣٠: سنگ‌دلى‌

٤٢٧. امام صادق عليه السلام: مردى خدمت پيامبر صلى الله عليه و آله آمد و گفت: من هرگز كودكى را نبوسيده‌ام.