بهشت و دوزخ از نگاه قرآن و حديث - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٤٥ - ٩/ ١١ آرزوى بازگشت به دنيا

حديث‌

٢٦١. التوحيد- به نقل از محمّد بن على حلبى-: از امام صادق عليه السلام در باره آيه‌ «روزى كه ساق، آشكار شود» پرسيدم. فرمود: «بلندمرتبه است خداى بزرگ!» سپس با اشاره به ساق پاى خود، دامان آن را بالا زد.[١] امام عليه السلام اين آيه را خواند: «و به سجده فرا خوانده مى‌شوند؛ ولى نمى‌توانند [سجده كنند]» و فرمود: « [يعنى‌] مردم، مُجاب مى‌شوند و هيبت، وجودشان را فرا مى‌گيرد، چشم‌ها خيره مى‌گردند و [از ترس،] قلب‌ها به حلق‌ها مى‌رسند، «ديدگانشان به زير افتاده است و خوارى، آنان را فرا مى‌گيرد، در حالى كه [پيش از اين،] به سجده فرا خوانده مى‌شدند و تن‌درست بودند».

٢٦٢. امام باقر عليه السلام‌- در باره اين سخن خداى متعال: «و كسانى كه مرتكب بدى‌ها شده‌اند، [بدانند كه‌] جزاى بدى، بدى‌اى مانند آن است، و خوارى، آنان را فرا مى‌گيرد. در مقابل خدا، هيچ حمايتگرى ندارند»-: اينان همان بدعت‌گذاران و شبهه‌افكنان و پيروان خواهش‌هاى نفسانى هستند. خدا روى آنها را سياه مى‌كند، سپس [با روسياهى‌] به ديدار او مى‌روند ... و جامه خوارى و خفّت را بر ايشان مى‌پوشاند.

٩/ ١١: آرزوى بازگشت به دنيا

قرآن‌

«آنگاه كه پيشوايان از پيروان بيزارى جويند و عذاب را مشاهده كنند و ميانشان پيوندها بريده گردد. و پيروان مى‌گويند: «كاش براى ما بازگشتى بود تا همان گونه كه [آنان‌] از ما بيزارى جستند، [ما نيز] از آنان بيزارى مى‌جستيم». اين گونه خداوند، كارهايشان را- كه‌

[١]. شيخ صدوق رحمه الله در ذيل اين حديث، در باره جمله:« تبارك الجبّار، و أشار إلى ساقه فكشف عن الإزار» مى‌گويد: يعنى: خداوند، والاتر و منزّه‌تر از آن است كه به دانستن ساق پايى از اين قبيل، وصف شود.