بهشت و دوزخ از نگاه قرآن و حديث - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ١٧٥ - ٦/ ٢ تحقير بسيار
خوبت، آنها را بر ملا نكردى. پس در روز قيامت، در ملأ عام، رسوايم مكن.
١٩٢. امام زين العابدين عليه السلام- در دعاى منسوب به ايشان-: اى بخشنده و اى پوشاننده! به رحمت خودت، مرا از عذاب جهنّم و رسوايى ننگين، نجات ده، در آن روز كه صف خوبان، از بدان، جدا مىشود و وحشتها، برانگيخته مىشوند و خوبانْ نزديك و بَدانْ دور مىشوند و به هر كسى هر چه به دست آورده، كاملًا داده مىشود، بى آن كه ستمى بر آنها روا داشته شود.
٦/ ٢: تحقيرِ بسيار
قرآن
«آتش، چهره آنها را مىسوزانَد و آنها در آن، ترشرويند. آيا آيات من بر شما خوانده نشد و شما، آنها را تكذيب كرديد؟ مىگويند: پروردگارا! شقاوت ما، بر ما چيره شد و ما، گروهى گمراه بوديم. پروردگارا! ما را از جهنّم، بيرون ببر، و اگر به همان كارها باز گشتيم، ستم پيشه كردهايم. خداوند مىگويد: « [برويد و] در آن، گم شويد و با من، سخن مگوييد»».
حديث
١٩٣. صحيح مسلم- به نقل از انس بن مالك-: مردى گفت: اى پيامبر خدا! چگونه كافر در روز قيامت، واژگونه به محشر مىآيد؟
فرمود: «آيا كسى كه او را در دنيا روى دو پايش راه مىبرد، قادر نيست كه در روز قيامت وى را سرنگون راه ببرد؟».