جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٩٥ - غزل ١٣٠ اگر ز كوى تو بويى به من رساند باد

حاضل شده باشد، به سوى خويش باز گردان، تا همان گونه كه از طريق آثار و مظاهر به تو راه يافتم، باز از اين راه به تو باز گردم، در حالى كه باطنم از نظر و توجّه [استقلالى‌] به مظاهر مصون و محفوظ، و همّت و انديشه‌ام از تكيه نمودن و بستگى به آنها برتر باشد.

بدرستى كه تو بر هر كارى توانايى.- بگويد:

محبوبا! در به رويم بسته اى و خود را به من نمى نمايى، ولى همواره در نظرم مى‌باشى. از من يادى نمى كنى و مورد عنايت و ديدارت قرارم نمى دهى، ولى من هيچگاه تو را فراموش نكرده‌ام.

با اين بيان، تقاضاى وصال دوباره را نموده و بخواهد بگويد:

٩٧٩

«إِلهى! فَاجْعَلْنا مِنَ الَّذينَ ..

قَدْ كُشِفَ الْغِطاءُ عَنْ ابْصارِهِمْ ... وَقَرَّتْ بِالنَّظَرِ الى مَحْبُوبِهِمْ اعْيُنُهْم، وَاسْتَقَرَّ بِإِدْراكِ السُّؤلِ وَنَيْلِ الْمَأْمُولِ قَرارُهُمْ.»

[٢]: (معبودا! پس مرا از كسانى قرار ده كه ... پرده از جلو ديدگانشان بر كنار رفته، ... و چشمانشان به واسطه نگريستن به محبوبشان روشن گشته، و به دريافت خواسته ها و نيل به آرزويشان دلشان قرار گرفته است.- بگويد:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٩١، ص ٢٢٧.

[٢] - بحار الانوار، ج ٩٤، ص ١٥٠.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣١٩، ص ٢٤٦.