جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٥٧ - غزل ١٢٥ آن كه از سنبل او، غاليه تابى دارد

گر من از باغ تو يك ميوه بچينم چه شود؟

پيش پايى به چراغ تو ببينم چه شود؟

يارب! اندر كنفِ سايه آن سرو بلند

گر من سوخته يك دم بنشينم چه شود؟[١]

چشم من كرد به هر گوشه روان سيل سرشك‌

تا سهى سرو تو را تازه به آبى دارد

اى غايب از نظر! به خدا مى سپارمت‌

جانم بسوختى و به دل دوست دارمت‌

محرابِ ابروان بنما، تا سحر گهى‌

دستِ دعا بر آرم و درگردن آرمت‌

صد جوى آب بسته‌ام از ديده در كنار

بر بوى تخم مهر كه در دل بكارمت‌

مى‌گويم و مرادم از اين چشم اشك بار

تخم محبّت است كه در دل بكارمت‌[٢]

غمزه شوخ تو خونم به خطا مى ريزد

فرصتش باد كه خوش راىِ صوابى دارد!

گفتى: سر تو بسته به فَتْراكِ ما سزد

سهل است اگر تو زحمت اين بار مى كشى‌

با چشم و ابروى تو چه تدبير دل كنم‌

وه زين كمان كه بر سر بيمار مى كشى‌