جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٩٩

و بگويد:

آرى، انسان به جهت تعليم اسماء به او؛ كه: «وَ عَلَّمَ آدَمَ الْأَسْماءَ كُلَّها.»[١]: (و همه نامهاى خود را به آدم آموخت.- دميده شدن روح خداوند در او؛ كه: «وَ نَفَخْتُ فِيهِ مِنْ رُوحِي.»\*[٢]: (و از روح خود در آن دميدم.) قابليّت جميع كمالات الهى را يافت و توانست حمل امانت را بنمايد.

خواجه هم مى گويد: حضرت دوست به علم ازلى خود كه از خلقت تمامى مخلوقات آگاهى داشت نظر فرمود تا ببيند چه كسى را خليفه و آينه تمام نماىِ خود قرار دهد، اين اقتضا را در آدم ٧ ديد؛ كه:

١٢٩٦

«فَانَّ اللّهَ- عَزَّ وَجَلَّ- خَلَقَ آدَمَ عَلى صُورَتِهِ.»

[٣]: (خداوند- عزّ وجلّ- آدم را بر اساس صورت [اسماء و صفات‌] خويش آفريد.- او را حامل امانتش قرار داد، وى هم به حَسَب جامعيّتش از اين امر سرباز نزد و تحمّل مشكلات آن را نمود. بخواهد بگويد:

و بگويد:

[١] - بقره: ٣١.

[٢] - حجر: ٢٩ و ص: ٧٢.

[٣] - بحار الانوار، ج ٤، ص ١١، باب ٢، روايت ١.

[٤] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٩٩، ص ١٠٢.