جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٨٩ - غزل ١٧٩ دوش در حلقه ما قصه گيسوى تو بود

و چون سر انجام به آرزوى خود دست مى يابد، مى‌گويد:

معشوقا! تنها پاكيزگان و مجرّدان و راه يافتگان (انبياء و اولياء :) كوى تو بودند كه در گذشته پيامهاى اميدوار كننده‌ات را براى بندگان مُخلِص و عاشقت به ارمغان مى‌آوردند و ايشان را به قرب و وصل تو راهنما مى گرديدند، نه ديگران. الهى كه همواره عناياتت شامل حال آنان باشد.

كنايه از اينكه: دلبرا! ديگر بار چشم به عناياتت دوخته‌ام، خود فرموده اى كه: «لا تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَةِ اللَّهِ.»[٣]: (از رحمت خدا نوميد نشويد.- نيز فرموده اى كه: وَ لا تَيْأَسُوا «مِنْ رَوْحِ اللَّهِ.»[٤]: (و از رحمت خدا مأيوس و نوميد نگرديد.) اميد آنكه به وسيله برگزيدگانت باز از پيامهاى شادمان كننده‌ات برخوردار گرديم و بگوييم:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٠١، ص ٢٩٧.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٠٢، ص ١٧٠.

[٣] - زمر: ٥٣.

[٤] - يوسف: ٨٧.