جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٦٥ - غزل ١٧٦ دادگرا! فلك تو را، جرعه كش پياله باد!

ظاهراً خواجه تمامى اين غزل را در مدح رسول ٦ سروده، بيت چهارم شاهد بر آن است. مى‌گويد:

اى رسول گرامى! واى صاحب عدالت، واى دادگستر! الهى كه همواره عالم جرعه آشام كمالات و شرابى باشند كه تو از جمال و كمالات حق نوشيده اى و از حضرتت بهره‌مند گردند! كه: «وَ ما أَرْسَلْناكَ إِلَّا رَحْمَةً لِلْعالَمِينَ.»[١]: (و ما تو را نفرستاديم مگر اينكه رحمت براى جهانيان باشى.).

الهى دشمنانت كه نمى توانند تو را به عظمتت ببينند، خونين دل و نابود باشند! كه: «يُرِيدُونَ أَنْ يُطْفِؤُا نُورَ اللَّهِ بِأَفْواهِهِمْ، وَ يَأْبَى اللَّهُ إِلَّا أَنْ يُتِمَّ نُورَهُ، وَ لَوْ كَرِهَ الْكافِرُونَ.»[٢]: (آنان [كافران‌] مى‌خواهند كه نور خدا را با دهانشان خاموش كنند، در صورتى كه خداوند مى‌خواهد حتماً نور خود را كامل گرداند، هر چند كافران بدشان بيايد.)

اى رسول گرامى! الهى كه مرتبه بلند و دين منيرت كه سر آمد همه اديان است.

[١] - انبياء: ١٠٧.

[٢] - توبه: ٣٢.