جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٦٠ - غزل ١٧٥ دل من به دور رويت، ز چمن فراغ دارد

مى‌سازند، و با زبان بى‌زبانى به مظهريّتِ اسماء و صفاتت اشاره، و عاشقانت را راهنمايى به ملكوتشان مى نمايد. «چه دلاور است دزدى كه به شب چراغ دارد؟!» بخواهد بگويد:

و بگويد:

امّا:

دلى كه جايگاه حضرت دوست مى باشد جايگاه ديوان شده و نمى گذارند زلفش همواره چراغ راهم گردد، و از اين طريق (به بيانى كه گذشت) ببينمش كه خود فرموده: «ما جَعَلَ اللَّهُ لِرَجُلٍ مِنْ قَلْبَيْنِ فِي جَوْفِهِ.»[٣]: (خداوند، در درون هيچ كس، دو دل قرار نداده است.- نيز:

١٣٦٥

«أَلْقَلْبُ حَرَمُ اللّهِ، فَلا تُسْكِنْ حَرَمَ اللّهِ غَيْرَ اللّهِ.»

[٤]: (دل، حرم و سراپرده خداوند است پس غير خدا را در حرم الهى جاى مده.).

اينجاست كه بايد:

چه شبهايى كه من و دوستان و فريفتگان محبوب در عشق ديدار او سوختيم و.

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٧، ص ٦٢.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١١٩، ص ١١٥.

[٣] - احزاب: ٤.

[٤] - بحار الانوار، ج ٧٠، ص ٢٥، روايت ٢٧.