جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٤٢ - غزل ١٧٣ دوش وقت سحر از غصه نجاتم دادند

ساغرى نوش كن و جرعه بر افلاك فشان‌

تا به چند از غمِ ايّام جگر خون باشى؟[١]

اى دل! آنْ بِهْ كه خراب از مِىِ گلگون باشى‌

بى زر و گنج، به صد حشمتِ قارون باشى‌

در مقامى كه صدارات به فقيران بخشند

چشم دارم كه به جاه از همه افزون باشى‌

تاجِ شاهى طلبى، گوهرِ ذاتى بنما

ور خود از گوهرِ جمشيد و فريدون باشى‌

كاروان رفت و تو در خواب و بيابان در پيش‌

كى روى؟ ره ز كه پرسى؟ چه كنى؟ چون باشى؟[٢]

اى دل! به كوى عشق گذارى نمى كنى‌

اسباب جمع دارى و كارى نمى كنى‌

چوگانِ كام در كف و گويى نمى زنى‌

بازى چنين به دست و شكارى نمى كنى‌

اين خون كه موج مى زند اندر جگر چرا

در كارِ رنگ و بوى نگارى نمى كنى؟

مشكين از آن نشد دمِ خلقت كه چون صبا

بر خاكِ كوى دوست گذارى نمى كنى‌