جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٤١ - غزل ١٧٣ دوش وقت سحر از غصه نجاتم دادند

و بگويد:

و بگويد:

و بگويد:

اى خواجه! حال كه برخوردار از نعمت شهود حضرت محبوب گرديدى، بر تو باد كه ديگران را از آن برخوردار نمايى؛ كه: «وَ أَمَّا بِنِعْمَةِ رَبِّكَ فَحَدِّثْ.»[٤]: (و اما نعمت پروردگارت را بازگوى.) «شكّر شكر بيفشان»، چرا كه بقاى هر نعمت و مزيد آن، مرهونِ بهره ورى اهلش از آن مى باشد؛ كه: «وَ إِذْ تَأَذَّنَ رَبُّكُمْ: لَئِنْ شَكَرْتُمْ، لَأَزِيدَنَّكُمْ.»[٥]: (و [به يادآور] هنگامى را كه پروردگارت اعلام نمود كه اگر شكر كنيد، حتماً [نعمت‌] شما را مى افزايم.).

در جايى در مقام شكر گذارى از نايل شدن به نعمت كمال مى گويد:

و در جايى سخن از بهره‌مند نمودن ديگران به ميان آورده و مى گويد:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٤٧، ص ٣٢٧.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢١٤، ص ١٧٨.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٢١، ص ٣١٠.

[٤] - الضّحى: ١١.

[٥] - ابراهيم: ٧.

[٦] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٠٢، ص ١٧٠.