جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٢٩ - غزل ١٧٢ در نظر بازى ما بىخبران حيرانند

با همه گفتارى كه از اوّل غزل تا به اينجا با كنايه از حالات و مشاهدات عاشقان حضرت معشوق بيان نمودم، اگر زاهد باز از خواجه‌ات بگريزد و به سرّش آگاه نشود، هراسى نيست؛ زيرا گفتار ما بر طبق فطرتِ‌ «فِطْرَتَ اللَّهِ الَّتِي فَطَرَ النَّاسَ عَلَيْها، لا تَبْدِيلَ لِخَلْقِ اللَّهِ.»[٢]: (همان فطرت و سرشت خدايى، كه مردم را بر آن آفريد، هيچ دگرگونى ايى در آفرينش خدا نيست.) مى‌باشد، و «وَ لكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لا يَعْلَمُونَ.»[٣]: (ولى اكثر مردم نمى دانند.) نادانان از خوانندگان قرآن مى گريزند كه:

١٢٤٨

«أَلْبَيْتُ الذَّى يُقْرَأُ فيهِ الْقُرْآنُ وَيُذْكَرُ اللّهُ- عِزَّ وَجَلَّ- فيهِ، تَكْثُرُ بَرَكَتُهُ، وَتَحْضُرُهُ الْمَلائِكَةُ، وَتَهْجُرُهُ الشَّياطينُ.»

[٤]: (خانه اى كه در آن قرائت قرآن و ياد خداوند- عزّ وجلّ- مى‌شود، پر بركت مى گردد، و ملائكه در آن حضور پيدا مى كنند، و شيطانها از آنجا كوچ مى كنند.).

بخواهد بگويد:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٢١، ص ١١٦.

[٢] - روم: ٣٠.

[٣] - روم: ٣٠.

[٤] - اصول كافى، ج ٢، ص ٦١٠، روايت ٣.

[٥] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٠١، ص ١٠٤.