جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٢٨ - غزل ١٧٢ در نظر بازى ما بىخبران حيرانند

گرفته است،[١] و چرا ما و تمامى آدميان بنده انبياء و اولياء : نباشيم در حالى كه على ٧ فرموده است:

١٢٧٥

«أَنَا عَبْدٌ مِنْ عَبيدِ مُحَمَّدٍ ٦.»

[٢]: (من بنده اى از بندگان حضرت محمد ص هستم.)

كنايه از اينكه: دلبرا! آيا مى شود ما تهيدستان و گدايان باده مشاهدات خود را (كه جز اعمال ظاهرى و عبادات صورى و قشرى چيز ديگرى نداريم، تا ديدارت را خريدار شويم و از نفحات و تجلّيات شور آورنده‌ات بهره‌مند گرديم) پذيرا شوى و از باده لقاء خويش بهره‌مند سازى؟ «آه اگر خرقه پشمين به گرو نستانند» بخواهد بگويد:

معشوقا! نه تنها ما عاشقان و مفلسان توايم، كه نسيمهاى رحمت و تجلّيات و بوى خوش به طرب آورنده‌ات اگر به تماشاگاه و آسايشگاه ارواح نيز رسد، عقل و جان نيز در برابر آنها گوهر هستى خود را از دست خواهند داد.

بخواهد با اين بيان تقاضاى ديدار ديگر بار حضرت معشوق را نموده و بگويد:

[١] - به روايت ٣٤، باب ١٠، ص ٣٤٤، ج ٥ بحار الانوار و روايات ديگر آن باب رجوع شود.

[٢] - توحيد صدوق، ص ١٧٤، روايت ٣.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥٣٧، ص ٣٨٥.