جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٩٢ - غزل ١٦٨ دلا! بسوز، كه سوز تو كارها بكند

در تمنّاى ديدار حضرت دوست دلى سوزان دارم، اميد آنم هست كه نفحات الهى پرده از رخسار مظاهر عالم بر كنار نمايد و بوى او را از اين طريق استشمام نمايم و به ملكوت آنان راه يابم و جمالش را با خويش و كثرات مشاهده كنم؛ كه:

١٢١٨

أَنْتَ «الَّذى لا إلهَ غَيْرُكَ، تَعَرَّفْتَ لِكُلّ شَىْ‌ءٍ فَما جَهِلَكَ شَىْ ءٌ، وَانْتَ الَّذى تَعَرَّفْتَ الَىَّ فى كُلّ شَىْ‌ءٍ فَرَأيْتُكَ ظاهِراً فى كُلّ شَىْ‌ءٍ، وَأَنْتَ الظّاهِرُ لِكُلّ شَىْ‌ءٍ.»

[٢]: (و تويى كه معبودى جز تو نيست، خود را به همه اشياء شناساندى، پس هيچ چيز به تو جاهل نيست، و تويى كه خويش را در همه چيز به من شناساندى، پس تو را آشكار و هويدا در همه چيز ديدم و تويى آشكار و پيدا براى هر چيز.).

بخواهد بگويد:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٧٣، ص ١٥٠.

[٢] - اقبال الاعمال، ص ٣٥٠.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٧٤، ص ٨٦.