جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٩١ - غزل ١٦٨ دلا! بسوز، كه سوز تو كارها بكند

و به خود خطاب كرده مى گويد:

توجّه تامّ به ذات پاك بى‌نياز محبوب است كه تو را از همّ و غمّ هجران خلاصى مى‌بخشد و از وسوسه‌هاى نفسانى و شيطانى مى رهاند، بخواهد بگويد:

١٢١٧

«سُبْحانَكَ ما أَضْيَقَ الطُّرُقَ عَلى مَنْ لَمْ تَكُنْ دَليلَهُ! وَ ما أَوْضَحَ الْحَقَّ عِنْدَ مَنْ هَدَيْتَهُ سَبيلَهُ!.»

[٢]: (پاك و منزّهى تو! چقدر راهها براى كسى كه تو راهنمايش نباشى، تنگ است! و چقدر حقّ در نزد كسى كه تو راهنمايى نموده باشى، واضح و روشن است!- بگويد:

با اين همه گفتارى كه با خود براى چاره جويى روزگار هجرانم نمودم، امّا:

از بخت و لطيفه روحانىِ خفته و بى‌توفيق خود ملولم، چشم اميد به دعاى سحر خيزى دوخته‌ام، تا شايد از ملالت هجران رهايى يابم. در جايى مى گويد:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٤٦، ص ١٣٢.

[٢] - بحار الانوار، ج ٩٤، ص ١٤٧.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٠، ص ٦٤.