جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٨ - غزل ١٢٣ از سر كوى تو هر كو به ملالت برود

روى گرداند، مسلّماً زندگانى تنگ و سختى براى او خواهد بود.) خواجه هم مى گويد:

«از سر كوى تو هر كو به ملالت برود ...» در جايى مى گويد:

و در جايى خبر از استوارى در راه خدا داده و مى گويد:

آرى، كسانى مى توانند در راه دوست قدم استوار دارند كه با عنايت و راهنماييهاى او سير نمايند؛ كه: «إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ، يَهْدِيهِمْ رَبُّهُمْ بِإِيمانِهِمْ.»[٣]: (براستى كسانى را كه ايمان آورده و اعمال شايسته انجام دهند، پروردگارشان به واسطه ايمانشان هدايت مى فرمايد.- همچنين: «فَأَمَّا الَّذِينَ آمَنُوا بِاللَّهِ وَ اعْتَصَمُوا بِهِ، فَسَيُدْخِلُهُمْ فِي رَحْمَةٍ مِنْهُ وَ فَضْلٍ، وَ يَهْدِيهِمْ إِلَيْهِ صِراطاً مُسْتَقِيماً.»[٤]: (پس امّا كسانى كه به خدا ايمان آورده و به او چنگ زنند، بزودى خداوند آنان را در رحمت و تفضّلى از ناحيه خود داخل نموده، و در راه راست به سوى خود رهنمون مى گردد.).

بنابراين، امكان ندارد سالك براى رسيدن به ديدار حضرت دوست جز به نور حقّ و فرامينى كه او دستور داده قدم بردارد؛ زيرا با هوا و هوس و خشنودى خويش.

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥٥٢، ص ٣٩٥.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٨٣، ص ٣٥٠.

[٣] - يونس: ٩.

[٤] - نسا: ١٧٥.