جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٧٩ - غزل ١٦٦ دلبر برفت و دلشدگان را خبر نكرد

عِبادِي لَيْسَ لَكَ عَلَيْهِمْ سُلْطانٌ، إِلَّا مَنِ اتَّبَعَكَ مِنَ الْغاوِينَ.»[١]: (اين راهى است كه تنها بر من استوار است، همانا تو هيچ سلطه و چيرگى بر بندگانم نخواهى داشت مگر بر گمراهانى كه از تو پيروى كنند.).

بخواهد بگويد:

كنايه از اينكه: تا به منزلت فنا و مخلَصيّت (به فتح لام) راه نيابم، از راز عالم بى انتهاىِ جمال و كمال او آگاه نخواهم گشت تا براى ديگران آن را بازگو كنم.

بخواهد بگويد:

[١] - حجر: ٤١- ٤٢.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١١، ص ٤٥.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٩٨، ص ١٠١.