جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٧٣ - غزل ١٦٥ خستگان را چو طلب باشد و قوت نبود

آگاهى كامل ندارند، و نمى دانند چگونه بايد بندگى او را كنند، و بندگى او در چيست؟ به محضر وى راه نخواهند يافت؛ كه:

١٢٠٧

«مَنْ طَلَبَ خِدْمَةَ السُّلْطانِ بِغَيْرِ ادَبٍ، خَرَجَ مِنَ السَّلامَةِ الَى الْعَطَبِ.»

[١]: (هركس بخواهد بدون ادب خدمت سلطان را بكند، از سلام به سوى هلاكت خارج مى گردد [و نابود مى شود.]- نيز:

١٢٠٨

«أَلَادَبُ كَمالُ الرَّجُلِ.»

[٢]: (ادب، كمال انسان است.- يا:

١٢٠٩

«سَبَبُ تَزْكِيَةِ الأَخْلاقِ، حُسْنُ الأَدَبِ.»

[٣]: (ادب نيكو، وسيله پيراستن اخلاق مى باشد.- همچنين:

١٢١٠

«مَنْ قَلَّ ادَبُهُ، كَثُرَتْ مَساويهِ.»

[٤]: (هركس بى‌ادب باشد، بديها [و گناهان‌] اش، بسيار مى گردد.).

[١] ( ١، ٤) فهرست موضوعى غرر و درر، باب الادب، ص ١٢.

[٢] ( ٢، ٣) فهرست موضوعى غرر و درر، باب الادب، ص ١١.

[٣] ( ٢، ٣) فهرست موضوعى غرر و درر، باب الادب، ص ١١.

[٤] ( ١، ٤) فهرست موضوعى غرر و درر، باب الادب، ص ١٢.