جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٧٠ - غزل ١٦٥ خستگان را چو طلب باشد و قوت نبود

به نور محبّت دوست مزيّن نباشد، دلى تاريك و ظلمانى است؛ كه:

١٢٠٥

«وَخَسِرَتْ صَفْقَةُ عَبْدٍ لَمْ تَجْعَلْ لَهُ مِنْ حُبّكَ نَصيباً.»

[١]: (و زيان بخش شد تجارت بنده اى كه از محبت بهره اى براى او قرار ندادى.).

در واقع با اين بيان مى خواهد بگويد: بايد با سرشك ديدگان غبارهايى كه سبب شده ميان عاشق و معشوق جدايى حاصل شود زدود، تا دل نيز از محبّت حضرت محبوب سرشار، و قرب و وصل جانان محقّق گردد.

بخواهد بگويد:

و بگويد:

ديده دلى كه از تعلّقات و شرك و هوا پرستى ها پاكيزه نگشته، كجا ممكن است حضرت دوست در آن جاى داشته باشد، و ميان كعبه و بتخانه فرقى نمى گذارد، پس:

[١] - اقبال الاعمال، ص ٣٤٩.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٠١، ص ٢٩٧.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥١٢، ص ٣٦٨.