جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٦٧ - غزل ١٦٥ خستگان را چو طلب باشد و قوت نبود

و بگويد:

معشوقا! دانسته‌ام تنها طلب نمودن من حضرتت را كافى نيست، بايد جمالت را به من بنمايى تا شور و آتش عشقم در طلبت زياده گردد و از خويش رها شده و شايسته درگاهت شوم.

بخواهد بگويد:

١٢٠٢

«أَسْأَلُكَ بِسُبُحاتِ وَجْهِكَ وَبِأَنْوارِ قُدْسِكَ، وَابْتَهِلُ الَيْكَ بِعَواطِفِ رَحْمَتِكَ وَلَطائِفِ بِرّك، أَنْ تُحَقّقَ ظَنّى بِما اؤملُهُ مِنْ جَزيلِ اكْرامِكَ وَجَميلِ انْعامِكَ فِى الْقُرْبى‌ مِنْكَ وَالزُّلْفى لَدَيكَ وَالتَّمَتُّعِ بِالنَّظَرِ الَيْكَ.»

[٢]: (به انوار [و يا عظمت‌] وجه [واسماء و صفات‌] و به انوار [مقام ذات‌] پاك و مقدّست از تو درخواست نموده، و به عواطف مهربانى و لطائف احسانت تضرّع و التماس مى نمايم كه گمان مرا به آنچه از بخشش فراوان و انعام نيكويت، در قرب به تو و نزديكى و منزلت يافتن در نزدت و بهره مندى از مشاهده‌ات آرزومندم، تحقّق بخشى.) بگويد:

و بگويد:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٦١، ص ٢٧١.

[٢] - بحار الانوار، ج ٩٤، ص ١٤٥.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٩٤، ص ٢٩٣.