جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٥٨ - غزل ١٦٤ خوش آمد گل و زآن خوشتر نباشد

نخواهد بود؛ كه:

١١٩٩

«انَّ لِرَبّكُمْ فى ايّامِ دَهْرِكُمْ نَفَحاتٍ الا! فَتَعَرّضُوا لَها.»

[١]: (براستى كه براى خداوند در طول عمر شما نسيمهايى است، هان! در معرض آن قرار گيريد.- كوشش كن تا مى توانى از آن بهره‌مند شوى «كه گل تا هفته ديگر نباشد» و دوام ديدارت نخواهد بود.

در جايى مى گويد:

بخواهد با اين بيان اشاره به سبب راه يافتن خود به مشاهده‌اش كند و بگويد: تا كسى سَر ندهد و به مقام فنا نرسد، سرّ بقايش نبخشند. زيرا راه عشق محبوب حقيقى، راهى نيست كه حضرتش خود پرستان را به ديدارش بپذيرد، تنها كسانى به آن نعمت عظمى خواهند رسيد كه از علائق اين عالم و خود مبرّا گشته و نيستى و فناء وجود خويش را مشاهده كرده باشند.

بخواهد بگويد:

و بگويد:.

[١] - بحار الانوار، ج ٨٣، ص ٣٥٢.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤١٢، ص ٣٠٤.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥٧٧، ص ٤١٤.