جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٥ - غزل ١٢٢ از ديده، خون دل، همه بر روى ما رود

ولى خواجه براى ديدار حضرت دوست با خلوصِ دل، همواره متوجّه كوى جانان مى‌باشد تا شايد روزى به مشاهده‌اش نايل آيد؛ كه:

٩٢٢

«مَنْ يَكُنِ اللّهُ أَمَلَهُ، يُدْرِكْ غايَةَ الأَمَلِ وَالرَّجاءِ»

[١]: (هركس خدا، آرزويش باشد، به نهايت اميد و آرزو نايل مى گردد.- به گفته خواجه در جايى:

و ممكن است منظور خواجه از «كوى ميكده» استاد و مرشد طريق باشد، بخواهد بگويد:

[١] - فهرست موضوعى غرر و درر، باب روابط خداى تعالى با بندگان، ص ١٧.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٧٨، ص ٨٩.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٠٨، ص ٣٠٢.