جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٣٩ - غزل ١٦١ حسن تو هميشه در فزون باد!

و همچنين در جايى مى گويد:

الهى! كه همه عالم در برابر جمال و قامت رعناى تو خاضع و خاشع باشند (كه هستند)؛ كه: «وَ عَنَتِ الْوُجُوهُ لِلْحَيِّ الْقَيُّومِ، وَ قَدْ خابَ مَنْ حَمَلَ ظُلْماً.»[٣]: (و تمام چهرها [موجودات‌] در برابر خداوند زنده و پا بر جا [و بر پا دارنده هستى‌] فروتن و خاضع هستند، و مسلّماً هركس كه ستمكار باشد، زيانكار و محروم خواهد بود.- خويش و جمال و كمالشان را نبينند، و الهى! كه همه سرو قامتان در چمنزار مظاهر در برابر قامتت خميده باشند و سر عبوديّت به درگاهت بسايند.

بخواهد با اين بيان بگويد:

١١٨٦

«الهى! هذا ذُلّى ظاهِرٌ بَيْنَ يَدَيْكَ، وَهذا حالى لا يَخْفى عَلَيْكَ، مِنْكَ اطْلُبُ الْوُصولَ الَيْكَ، وَبكَ اسْتَدِلُّ عَلَيْكَ؛ فَاهْدِنى بِنورِكَ الَيْكَ، وأَقِمْنى بِصِدْقِ الْعُبودِيَّةِ بَيْنَ يَدَيْكَ.»

[٤]: (بارالها! اين خوارى من است كه در پيشگاهت پيداست، و اين حال من است كه بر تو پنهان نيست، از تو وصال و رسيدن به خودت را خواهانم، و به تو بر تو راهنمايى.

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٤٢، ص ١٢٩.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٤٩، ص ٣٢٨.

[٣] - طه: ١١١.

[٤] - اقبال الاعمال، ص ٣٤٩.