جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٣٨ - غزل ١٦١ حسن تو هميشه در فزون باد!

خواجه، در اين غزل از آغاز تا انتها در مقام دعا براى معشوق و نفرين بر منكرين او بوده، و با اين بيان در مقام اظهار اشتياق و تمنّاى ديدار او بر آمده و مى گويد:

الهى كه همواره حسن و جمال تو برايم جلوه گر و برقرار، و در بر افروختگى و جذّابى بوده باشد تا مشاهده‌ات بنمايم! و هواى عشق ديدارت افزون باد تا لحظه اى بى‌يادت نباشم.

بخواهد با اين بيان بگويد:

١١٨٥

«اطْلُبْنى بِرَحْمَتِكَ حَتّى‌ اصِلَ الَيْكَ، وَاجْذِبْنى بِمَنّكَ حَتّى‌ اقْبِلَ عَلَيْكَ.»

[١]: (معبودا! با رحمتت مرا بطلب تا به تو واصل شوم، و باعطا و احسانت مرا جذب نما تا يك جهت به تو روى آورم.) در جايى در مقام تجليل از حُسن و جمال محبوب مى گويد:

و نيز در جايى مى گويد:.

[١] - اقبال الاعمال، ص ٣٥٠.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٣٩، ص ١٢٧.