جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٣٣ - غزل ١٦٠ حسب حالى ننوشتيم و شد ايامى چند

بارش مشاهده نماييد. بخواهد بگويد:

و نيز بگويد:

زاهدا! چون به كوى رندان گذرت افتد، بزودى بگذر، تا مصاحبت و ديدار كسانى كه آنان را بد مى پندارى در تو اثر نكند كه از طريقه خود بازمانى.

كنايه از اينكه: زاهدا! روزى بود كه گفتار و كردار تو در ما اثرى مى گذاشت، ولى پس از ديدار حضرت دوست و راه يافتن به خميره فطرى‌ «فِطْرَتَ اللَّهِ الَّتِي فَطَرَ النَّاسَ عَلَيْها، لا تَبْدِيلَ لِخَلْقِ اللَّهِ.»[٣]: (همان فطرت و سرشت خدايى، كه مردم را بر آن آفريد، هيچ دگرگونى اى در آفرينش خدا نيست.) امكان ندارد طريقه تو را اختيار نمائيم؛ بترس از هم كيش شدن با ما و آگاه نمودنمان تو را به طريقه فطرى‌ات و جدايى گرفتنت از زهد خشك. در جايى مى گويد:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٣٢، ص ١٢٣.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٥٢، ص ٣٣٠.

[٣] - روم: ٣٠.