جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٣١ - غزل ١٦٠ حسب حالى ننوشتيم و شد ايامى چند

و نيز در جايى مى گويد:

كنايه از اينكه: اى خواجه! واى سالكين! چون محبوب در مظاهر جلوه‌گرى نمود، بهره خويش را از مشاهده او برگيريد؛ زيرا جمال اوست كه در هر مظهرى به برخى از اسماء و صفاتش تجلّى خواهد نمود؛ كه: «وَ إِنْ مِنْ شَيْ‌ءٍ إِلَّا عِنْدَنا خَزائِنُهُ، وَ ما نُنَزِّلُهُ إِلَّا بِقَدَرٍ مَعْلُومٍ.»[٢]: (و هيچ چيز نيست مگر اينكه گنجينه هايش نزد ماست، و ما جز به اندازه معيّن آنرا [به عالَم خَلق‌] فرو نمى فرستيم.) فرصت را غنيمت بشماريد و به ذكر و ياد و توجّه و مراقبه حضرت دوست از آن دريچه مشغول باشيد؛ چرا كه او را هميشه جلوه گرى براى عاشقانش نخواهد بود. بخواهد بگويد:

١١٨٣

«انَّ لِلّهِ فى ايّامِ دَهْرِكُمْ نَفَحاتٍ، الا! فَتَرَصَّدُوا لَها.»

[٣]: (بدرستى كه خداوند را در ايّام عمرتان نسيمهايى است. آگاه باشيد كه آنها را دريابيد.- بگويد:

و بگويد:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٩٧، ص ٢٣٢.

[٢] - حجر: ٢١.

[٣] - بحار الانوار، ج ٧٧، ص ١٦٦.

[٤] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٦٤، ص ١٤٤.