جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٣ - غزل ١٢٢ از ديده، خون دل، همه بر روى ما رود

٩٧١

فَقْرى؟!»

[١]: (معبودا! من در ثروت و غناى خود به سوى تو فقيرم، پس چگونه در فقر خود فقير نباشم؟) به گفته خواجه در جايى:

محبوبا! اشك ديدگانمان از فراقت چون سيل روان است و هر سنگدلى را به ترحّم وا مى دارد. كنايه از اينكه: اميد است با سرشك بسيار ديدگانمان اسباب بى عنايتيهاى تو را از خود بزداييم، ولى افسوس كه:

اين بيت سخنى است عاشقانه. بخواهد بگويد: محبوبا! هر شب و روز با اشك چشم خود سخنها داريم كه چرا از رهگذر ديده گانمان روانى و دوست را آزرده خاطر مى سازى. در جايى به خود دلدارى داده و مى گويد:

[١] - اقبال الاعمال، ص ٣٤٨.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٨١، ص ٩١.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٩٦، ص ١٦٥.

[٤] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٨٩، ص ٢٢٧.