جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٢٤ - غزل ١٥٩ چو دست بر سر زلفش زنم، به تاب رود

بردارى؛ زيرا در سايه بندگى و گدايى جانان بودن، نيكوتر است از آفتاب جاه و مقام و ثروت و سلطنت اين عالم، و همواره، بگو:

١١٧٦

«الهى! كَفى بى‌عِزّاً انْ اكونُ لَكَ عَبْداً! وَكَفى بى فَخْراً انْ تَكونَ لى رَبّاً! الهى! انْتَ لى كَما احِبُّ فَوَفّقْنى لِما تُحِبُّ.»

[١]: (معبودا! اين سر افرازى مرا بس كه بنده تو باشم، و اين افتخار مرا بس كه تو پرودرگار من باشى، معبودا! تو همان گونه هستى كه دوست مى دارم، پس مرا نيز به آنچه تو دوست مى دارى مؤفّق گردان.) و بگو:

١١٧٧

«أَلّلهُمَّ! وَاهْدِنا الى سَواءِ السَّبيلِ، وَاجْعَلْ مَقيلَنا عِنْدَكَ خَيْرَ مَقيلٍ، فى ظِلّ ظَليلٍ فَانَّكَ حَسْبُنا، وَنِعْمَ الْوَكيلُ.»

[٢]: (بار خدايا! ما را به راه راست هدايت فرما، و استراحتگاه را در نزد خود، بهترين آسايشگاه در سايه دائمى [رحمتت‌] قرار ده؛ زيرا تنها تو براى ما كافى هستى و چه خوب كار گذارى!.- بگو:

و بگو:

كنايه از اينكه: گدايى دَرِ جانان است كه باد نخوت و تكبّر را از سر من خارج مى‌سازد و از خود مى ستاند و به درياى حقيقت و توحيد و فطرتم متّصل و آشنا مى‌سازد، و در مى يابم كه هيچ بوده و هستم. در جايى مى گويد:

[١] - بحار الانوار، ج ٩٤، ص ٩٤، روايت ١٠.

[٢] - اقبال الاعمال، ص ٦٧٨.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٥٢، ص ٣٣٠.

[٤] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٠٥، ص ٣٠٠.