جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٢ - غزل ١٢٢ از ديده، خون دل، همه بر روى ما رود

محبوبا! ما عاشقان ديدار و دلدادگان حقيقى‌ات محبت تو را در سينه پنهان نموده‌ايم، و باكى از كشته شدن و نابودى در پيشگاهت را نخواهيم داشت «بر باد اگر رود سرما، ز آن هوا رود» به گفته خواجه در جايى:

و كنايه از اينكه:

محبوبا! ما صورت خود را بر خاك راهت نهاده و به تمام معنى‌ به فنا و نيستى خود اقرار نموده، و بندگى خويش را ابراز مى داريم، تو نيز اگر ما را هيچ شمارى رواست چرا كه سخن ما اين است كه:

٩١٩

«فَإِلَيْكَ يارَبّ نَصَبْتُ وَجْهى، وَإلَيْكَ يارَبّ مَدَدْتُ يَدى؛ فَبِعزَّتِكَ اسْتَجِبْ لى دُعائى، وَبَلّغْنى مُناىَ، وَلا تَقْطَعْ مِنْ فَضْلِكَ رَجائى.»

[٣]: (پس اى پرورگار من! تنها به سوى تو رو نموده‌ام، واى پروردگار من! تنها به سوى تو دست گشاده‌ام، پس به عزّتت سوگند، دعايم را مستجاب گردان، و به آرزويم برسان، و اميدى را كه از تفضّلت دارم قطع مفرما.- همچنين:

٩٢٠

«إِلهى! أنَا الْفَقيرُ فى غِناىَ، فَكَيْفَ لا أَكُونُ فَقيراً فى‌

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٤، ص ٦٠.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٦٥، ص ٢١٢.

[٣] - اقبال الاعمال، ص ٧٠٩.