جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣١٧ - غزل ١٥٨ چه مستى است ندانم كه رو به ما آورد

و نيز مى گويد:

اى خواجه حال كه مطرب و نفحات مقام شناس، قول آشنا را برايت آورد و حضرت محبوب مى خواهد مورد عنايتش قرارت دهد،

باده مشاهدات را از حضرت دوست بستان و راهى صحرا شود، تا از نغمه مرغان خوش آواز نيز گفتار او را بشنوى.

گويا با اين بيان اشاره به نعمتى دارد كه خداوند در بهشت به عدّه اى از بندگانش از ديدار و كلامش عنايت مى كند؛ كه:

١١٧٢

«لا احْجُبُ عَنْهُمْ وَجْهى، وَلُانَعّمُهُمْ بِأَلْوانِ التَّلَذُّذِ مِنْ كَلامى.»

[٢]: (و روى خود را از ايشان نمى پوشانم و حتماً آنان را از انواع لذّات كلامم متنعّم مى گردانم.) در جايى مى گويد:

اى آنان كه مرا به زهد خشك و نعمتها و زيبائيهاى بهشتى دعوت مى كرديد اگر.

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥٨٠، ص ٤١٦.

[٢] - وافى، ج ٣، ابواب المواعظ، باب مواعظ الله سبحانه، ص ٣٩.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥٤٧، ص ٣٩٢.