جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٩٤ - غزل ١٥٥ چو رويت مهر و مه تابان نباشد

محبوبا! اگر در چمنزار عالم طبيعت، چشمه آب گوارايى باشد و كسى از آن استفاده نكند، جاى شگفتى نيست، عجيب آن است كه تو در سبزه زارِ كثرات و مظاهر ظهور داشته باشى و ممكن باشد از حضرتت بهره‌مند شدن، ولى عاشقانت نتوانند از تجلّيات و ديدارت بهره‌مند گردند و آب حياتى بنوشند. بخواهد بگويد:

و بگويد:

محبوبا! چرا ديده‌ام گريان نباشد، و حال آنكه با كلام شيرين و پسته خندانت جوابِ‌ «رَبِّ! أَرِنِي أَنْظُرْ إِلَيْكَ.»[٢]: (پروردگارا! خود را به من نشان بده.) مرا، «لَنْ تَرانِي.»[٣]:

(هرگز مرا نخواهى ديد.) مى‌گويى، گويا مى خواهى بگويى‌ام: با وجود توجّه به خود، ممكن نيست به ديدار من نايل آيى.[٤].

بخواهد بگويد:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٧٣، ص ٢٧٩.

[٢] ( ٢، ٣) اعراف: ١٤٣.

[٣] ( ٢، ٣) اعراف: ١٤٣.

[٤] - با بيان آيه شريفه نمى خواهيم بگوييم: حضرت موسى ٧ نيز چنين بوده؛ زيرا وى مُخُلَص بوده، و چنين گفتارى نسبت به وى معنى‌ ندارد.

[٥] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٨٦، ص ٩٤.