جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٧٩ - غزل ١٥٣ جهان بر ابروى عيد از هلال، وسمه كشيد

شكيبايم، چگونه بر فراقت صبر كنم ... سوگند ياد مى كنم كه اگر اجازه دهى كه [در جهنّم‌] سخن بگويم: مسلّماً ميان اهل جهنّم بسان آرزومندان فرياد برآورده، و مانند يارى جويان با صداى بلند از تو يارى خواهم جست، و چون كسانى كه [عزيزى را] از دست داده باشند بر [فراق‌] تو خواهم گريست، و هر كجا كه باشى تو را صدا خواهم زد كه: اى سرپرست مؤمنان! اى نهايت آرزوهاى عارفان!) بخواهد بگويد:

معشوقا! روزگارى به مشاهده ملكوت مظاهرت مرا نايل ساختى و حضرتت را با ديده دل و نور ايمان با آنها مى ديدم و چه زيبا شبِ فراقم را به ديدارت روشن نموده بودى؛ كه:

١١٣٦

«انْتَ الَّذى لا الهَ غَيْرُكَ، تَعَرَّفْتَ لِكُلّ شَىْ ءٍ فَما جَهِلَكَ شَىْ ءٌ، وَانْتَ الَّذى تَعَرَّفْتَ الَىّ فى كُلّ شَىْ ءٍ، فَرَأَيْتُكَ ظاهِراً فى كُلّ شَىْ ءٍ، وَانْتَ الظّاهِرُ لِكُلّ شَىْ ءٍ.»

[٢]: (و تويى كه معبودى جز تو نيست، خود را به همه چيز شناساندى، پس هيچ چيز به تو جاهل نيست، و تويى كه خويش را در همه چيز به من شناساندى، پس تو را آشكار و هويدا در همه چيز ديدم، و تويى آشكار و پيدا براى هر چيز.) بخواهد بگويد:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٦١، ص ٢٧٢.

[٢] - اقبال الاعمال، ص ٣٥٠.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٦٥، ص ٣٣٩.