جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٧٧ - غزل ١٥٣ جهان بر ابروى عيد از هلال، وسمه كشيد

بيا كه با تو بگويم غمِ ملالتِ دل‌

چرا كه بى‌تو ندارم مجالِ گفت و شنيد

بى مهرِ رُخت روزِ مرا نور نمانده است‌

وز عمر مرا جز شبِ ديجور نمانده است‌

هنگام وداعِ تو ز بس گريه كه كردم‌

دور از رُخِ تو، چشمِ مرا نور نمانده است‌

نزديك شد آن دم كه رقيبان تو گويند:

دور از درت آن خسته رنجور نمانده است‌

وصلِ تو اجَل را زِ سرم دور همى داشت‌

از دولتِ هجر تو كنون دور نمانده است‌

صبر است مرا چاره زِ هجرانِ تو، ليكن‌

چون صبر توان كرد، كه مقدور نمانده است‌[١]

نبود چنگ و رباب و گل و نبيد، كه بود

گِلِ وجودِ من آغشته شراب و نبيد

بودم آن روز من از طائفه دُرد كشان‌

كه نه از تاك، نشان بود و نه از تاكْ نشان‌

اى كه مهجورى عشّاق روا مى دارى!

بندگان را ز بَرِ خويش جدا مى دارى‌

تشنه باديه را هم به زُلالى درياب‌

به اميدى كه در اين ره به خدا مى دارى‌

دل ربودىّ و به حل كردمت اى جان! ليكن‌

بِهْ از اين دار نگاهش كه مرا مى دارى‌[٢]