جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٦٢ - غزل ١٥٢ جان بىجمال جانان، ميل جنان ندارد

جان بى‌جمالِ جانان، ميلِ جنان ندارد

هركس كه اين ندارد، حقّا كه آن ندارد

با هيچكس نشانى ز آن دلستان نديدم‌

يا من خبر ندارم يا او نشان ندارد

هر شبنمى در اين رَهْ صد موجِ آتشين است‌

دردا كه اين معمّا، شرح و بيان ندارد!

سر منزلِ قناعت نتوان ز دست دادن‌

اى ساربان! فرو كش، كاين رَهْ كران ندارد

چنگِ خميده قامت مى خواندت به عشرت‌

بشنو كه پند پيران هيچت زيان ندارد

گر خود رقيبْ شمع است، احوال از او بپوشان‌

كآن شوخِ سر بريده، بندِ زبان ندارد

ذوقى چنان ندارد بى‌دوست زندگانى‌

بى دوست زندگانى، ذوقى چنان ندارد

احوالِ گنجِ قارون كايّام داد بر باد

با غنچه باز گوييد، تا زَرْ نهان ندارد

آن را كه خواندى استاد، گر بنگرى به تحقيق‌

صنعت گر است امّا، طبعِ روان ندارد

اى دل! طريقِ رندى از محتسب بياموز

مست است و در حقِ او، كس اين گمان ندارد

كس در جهان ندارد يك بنده همچو حافظ

زيرا كه چون تو شاهى كس در جهان ندارد