جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٥٩ - غزل ١٥١ ترك من چون جعد مشكين گرد كاكل بشكند

و بگويد:

از آن هنگام كه از مشاهده محبوبم محروم شدم، آن قدر اشك حسرت از ديدگانم باريدم كه وجود خاكى مرا به ضعف و نابودى كشانيده، در نتيجه با اين بيان اظهار اشتياق به ديدار ديگر بار خود نموده؛ بخواهد بگويد:

لذا مى گويد:

كنايه از اينكه در انتظار آنم كه صبحگاهان نفحات و نسيمهاى رحمت و لطف دوست، وزيدن گيرد و پرده از جمال محبوب بردارند، تا خار غمى كه از هجرانش در دلم حاصل گشته زائل گردد. بخواهد بگويد:

١١٤٣

«الهى! فَاجْعَلْنا مِمَّنْ ... اعَذْتَهُ مِنْ هَجْرِكَ وَقِلاكَ، وَبَوّأْتَهُ مَقْعَدَ الصّدْقِ فى جِوارِكَ، وَخَصَصْتَهُ بِمَعْرِفَتِكَ، وَأَهَّلْتَهُ لِعِبادَتِكَ، وَهَيَّمْتَ قَلْبَهُ لِارادَتِكَ، وَاجْتَبَيْتَهُ لِمُشاهَدَتِكَ.»

[٣]: (معبودا! پس ما را از كسانى قرار ده كه ... از دورى و راندنت در پناه خويش در آورده، و در جايگاه صدق و راستى در جوار خويش جاى داده.

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥٢٣، ص ٣٧٦.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٨٢، ص ٢٢٢.

[٣] - بحارالانوار، ج ٩٤، ص ١٤٨.