جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٥ - غزل ١٢١ اگر آن طاير قدسى ز درم باز آيد

آرزومندم، تحقّق بخشى.)

محبوبا! دولت قرب و وصل تورا، از دست دادم. اميد آنكه با اشكى كه از شوق ديدارت فرو مى بارم دولت از دست شده‌ام را با عنايت ديگرت به من باز گردانى.

و در جائى چون به آرزوى خود مى رسد مى گويد:

بخواهد بگويد: چنانكه دوست ديگر بار جلوه كند جان به پيشگاهش نثار خواهم كرد زيرا بى‌ديدارش جان را ارزشى نمى باشد به گفته خواجه در جايى:

آرى نهايت خضوع بنده در برابر مولاى خود، به خاك افتادن و پيشانى به خاك مذلت ساييدن است و

٩١٤

«عُبَيْدُكَ بِبابِكَ، مِسْكينُكَ بِفِنائِكَ، سآئِلُكَ بِفِنائِكَ، يَشْكُو إلَيْكَ ما

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢١٠، ص ١٧٥.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٦، ص ٦٢.