جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٣٩ - غزل ١٤٩ ترسم كه اشك در غم ما پرده در شود

ترسم كه اشك در غمِ ما پرده در شود

وين رازِ سر به مُهر به عالَم سَمَر شود

گويند: سنگ، لعل شود در مقامِ صبر

آرى شود، وليك به خونِ جگر شود

خواهم شدن به ميكده گريان و داد خواه‌

كز دستِ غم، خلاصِ دل آنجا مگر شود

اين سركشى كه در سَرِ سروِ بلندِ توست‌

كى با تو دستِ كوتهِ ما در كمر شود

اين قصرِ سلطنت كه تواش ماهِ منظرى‌

سرها بر آستانه او، خاكِ دَر شود

از هر كنار، تيرِ دعا كرده‌ام روان‌

باشد كز اين ميانه، يكى كارگر شود

از كيمياى مهر تو، زَرْ گشت روىِ من‌

آرى به يُمنِ همّت تو، خاك زَرْ شود

اى جان! حديثِ ما بَرِ دلدار عرضه كن‌

ليكن چنان مكن كه صبا را خبر شود

روزى اگر غمى رسدت، تنگدل مباش‌

رو شكر كن، مباد كه از بد، بتر شود

اى دل! صبور باش و مخور غم، كه عاقبت‌

اين شام، صبح گردد و اين شب، سحر شود

در تنگناى حيرتم از نخوتِ رقيب‌

يارب! مباد آنكه گدا معتبر شود

بس نكته غيرِ حُسْن ببايد، كه تا كسى‌

مقبولِ طبعِ مردمِ صاحب نظر شود

حافظ، سر از لَحَد بدر آرد به پاى بوس‌

گر خاكِ او به پاى شما پى سپر شود