جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٢٥ - غزل ١٤٧ پيش از اينت بيش از اين غمخوارى عشاق بود

و بگويد:

معشوقا! از ياد نمى برم آن شبهايى را كه تجلّيات اسمائى و صفاتى‌ات را با مظاهر و كثرات مشاهده مى كردم و با تو انس و گفتگوها از علّت و سرّ عشق خود و عشّاق ديگر داشتم.

بخواهد بگويد:

١٠٨٩

«الهى! نَفْسٌ اعْزَزْتَها بِتَوْحيدِكَ، كَيْفَ تُذِلُّها بِمَهانَةِ هِجْرانِكَ؟!»

[١]: (بارالها! چگونه كسى را كه با توحيدت گرامى داشتى، با پستى هجرانت خوار مى گردانى.) و بگويد:

دلبرا! گرچه با ديدار گذشته به ظاهر جمال مظاهرت از ما دلربايى مى نمودى، ولى اين ملكوت و جمال تو با آنان بود كه ما را به خود توجّه مى داد.

بخواهد بگويد:

١٣٤٢

«وَانْتَ الَّذى تَعَرَّفْتَ الَىَّ فى كُلّ شَىْ ءٍ، فَرَأَيْتُكَ ظاهِراً فى كُلّ شَىْ ءٍ، وَانْتَ الظّاهِرُ لِكُلّ شَىْ ءٍ.»

[٣]: (و تويى كه در هر چيز خود را به من شناساندى، تا اينكه تو را در هر چيز نگريستم، و تويى آشكار براى هر چيز.- بگويد:

[١] - بحار الانوار، ج ٩٤، ص ١٤٤.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٨٥، ص ٢٨٧.

[٣] - اقبال الاعمال، ص ٣٥٠.