جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٠٧ - غزل ١٤٥ بوى خوش تو هر كه ز باد صبا شنيد

گله اى است عاشقانه از حضرت دوست. بخواهد بگويد: محبوبا! چون به عهد عبوديّت خود عمل كردم، مرا ديدارت حاصل شد، امّا دوباره‌ام به غم هجرت گرفتار نمودى اينگونه به من بى‌عنايت مباش. و بگويد:

و نيز بگويد:

محبوبا! پادشاهان ظاهرى را با زير دستان نظر لطف و عنايت و رحمت است. تو پادشاه حُسن و لطف و رحمت هستى، به گدايان و لباختگانت با گوشه چشمى نظر بنما و از باده مشاهدات اسماء و صفاتى خود بهره مندشان گردان. بخواهد بگويد:

١٢٢٠

«الهى! مَنِ الَّذى نَزَلَ بِكَ مُلْتَمِساً قِراكَ فَما قَرَيْتَهُ؟ وَمَنِ الَّذى اناخَ بِبابِكَ مُرْتَجِياً نَداكَ فَما اوْلَيْتَهُ؟

ايَحْسُنُ انْ ارْجِعَ عَنْ بابِكَ بِالْخَيْبَةِ مَصْرُوفاً وَلَسْتُ اعْرِفُ سِواكَ مَوْلىً بِالاحْسانِ مَوْصوفاً.»

[٢]: (معبودا! كيست كه در طلب پذيرايى‌ات بر تو فرود آمد و پذيرايى‌اش ننمودى؟! و كيست كه به اميد بخششت به درگاه تو مقيم شد و به او احسان نكردى؟! آيا سزاوار است به نوميدى از درگاهت برگردم با آنكه جز تو مولايى كه به نكوكارى ستوده باشد نمى‌شناسم؟!- بگويد:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٤٧، ص ٣٢٧.

[٢] - بحار الانوار، ج ٩٤، ص ١٤٤.