جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٠٤ - غزل ١٤٥ بوى خوش تو هر كه ز باد صبا شنيد

بوى خوشِ تو هر كه ز بادِ صبا شنيد

از يارِ آشنا سخنِ آشنا شنيد

اينش سزا نبود دلِ حق گذار من‌

كز غمگسارِ خود سخنِ ناسزا شنيد

اى شاهِ حسن! چشم به حال گدا فكن‌

كاين گوش، بس حكايتِ شاه و گدا شنيد

خوش مى كنم به باده مشكين مشام جان‌

كز دَلْقْ پوشِ صومعه بوىِ ريا شنيد

سرّ خدا كه عارفِ سالك به كس نگفت‌

در حيرتم كه باده فروش از كجا شنيد؟

ما باده زير خرقه نه امروز مى كشيم‌

صد بار پيرِ ميكده اين ماجرا شنيد

يارب! كجاست محرم رازى كه يك زمان‌

دل شرح آن دهد كه چه ديد و چه ها شنيد

ما مِىْ به بانگِ چنگ نه امروزمى خوريم‌

بس دير شد كه گنبدِ چرخ اين صدا شنيد

ساقى! بيا كه عشق ندا مى كند بلند:

آن كس كه گفت قصّه ما، هم زما شنيد

پندِ حكيم عينِ صواب استُ محضِ خير

فرخنده بخت آن كه به سمعِ رضا شنيد

حافظ! وظيفه تو دعا گفتن است و بس‌

در بند آن مباش كه نشنيد يا شنيد