جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٠٠ - غزل ١٤٤ به كوى ميكده يارب! سحر چه مشغله بود

گفتارى كه بين من و محبوب واقع شد، چون سخنان قال و قيل مدرسه نبود. در آنجا همواره عشق و ديوانگى و حيرت حاكم بود نه عقل و شعور؛ كه:

١٠٩٤

«الّلهُمَّ! انَّ قُلُوبَ الْمُخْبِتينَ الَيْكَ والهَةٌ.»

[٢]: (بار خدايا! دلهاى آنان كه همواره متوجّه تواند و تنها به تو آرامش مى يابند، سرگشته و واله توست.) به گفته خواجه در جايى:

با آنكه حضرت دوست در آن ديدار مرا از شراب مشاهدات و كرشمه‌هاى خود شادمان كرده بود و از اين امر من نيز شادمان و شكر گزار بودم، با اين همه از ناپايدارى آن بخت و لطيفه الهى شكوه دارم. بخواهد بگويد:

١٣٩٠

«اسْأَلُكَ انْ تُنيلَنى مِنْ رَوْحِ رِضْوانِكَ، وَتُديمَ عَلَىَّ نِعَمَ امْتِنانِكَ، وَها! انَا بِبابِ كَرَمِكَ واقِفٌ، وَلِنَفَحاتِ بِرّكَ مُتَعَرّضٌ، وَبِحَبْلِك‌

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢١٣، ص ١٧٧.

[٢] - بحار الانوار، ج ١٠٠، ص ٢٦٤.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢١١، ص ١٧٦.