جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٩٠ - غزل ١٤٢ پيرانه سرم عشق جوانى به سر افتاد

من اگر نيكم اگر بد، تو برو خود را باش‌

هر كسى آن دِروَد عاقبتِ كار، كه كشت‌

نا اميدم مكن از سابقه از روز ازل‌

تو چه دانى كه پسِ پرده كه خوب است و كه زشت‌[١]

حافظ كه سرِ زلف بُتان دستْ خوشش بود

بس طُرفه حريفى است كَش اكنون به سر افتاد

حاليا مصلحتِ وقت در آن مى بينم‌

كه كشم رخت به ميخانه و خوش بنشينم‌

سر به آزادگى از خلق بر آرم چون سرو

گر دهد دست كه دامن ز جهان برچينم‌[٢]

مژده وصل تو كو كز سر جان برخيزم‌

طاير قدسم و از دام جهان برخيزم‌

يارب! از ابر هدايت برسان بارانى‌

پيشتر زآنكه چو گَرْدى ز ميان برخيزم‌

به ولاى تو، كه گر بنده خويشم خوانى‌

از سرِ خواجگىِ كَوْن و مكان برخيزم‌

گرچه پيرم تو شبى تنگ در آغوشم گير

تا سحرگه ز كنارِ تو جوان برخيزم‌[٣]