جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٨٧ - غزل ١٤٢ پيرانه سرم عشق جوانى به سر افتاد

نمودند؛ كه: «وَ حَمَلَهَا الْإِنْسانُ، إِنَّهُ كانَ ظَلُوماً جَهُولًا.»[١]: (ولى انسان آن را حمل نمود [و پذيرفت‌] همانا او بسيار ستمگر و نادان بود.)؛ لذا مى گويد: «اين قرعه به نامم ز سر افتاد» و بگويد:

و بگويد:

محبوبا! اگر انبياء و اولياء : و تابعين واقعى آنان از عطر مشاهده جمال و وصال و محبتت برخوردارند و بار امانت تو را كشيده اند و مى كشند، به عنايتى است كه از سحرخيزى و عبوديّت و اخلاص در عمل به دست آورده و چون نسيم سحرى گشته و به نيستى و فقر خود پى برده اند و به گفته وى در جايى:

اين بيت گله اى است عاشقانه، كنايه از اينكه: محبوبا! با تير مژگان و شمشير ابروانت چون جلوه نمودى و جمال و جلالت را در هم آميختى به كشتن عاشقانت دست زدى: «بس كشته دل زنده كه بر يكدگر افتاد» بخواهد بگويد: حال كه مرا با.

[١] - احزاب: ٧٢.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٧٤، ص ١٥١.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٥٢، ص ٣٣٠.