جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٨٥ - غزل ١٤٢ پيرانه سرم عشق جوانى به سر افتاد

سپرى كردم و امروزم آشكار شد كه بايد به چه كس عشق ورزم. و بگويد:

١٠٧٠

«الهى! ما الَذَّ خَواطِرَ الالْهامِ بِذِكْرِكَ عَلَى الْقُلوبِ! وَما احْلَى الْمَسيرَ الَيْكَ بِالاوْهامِ فى مَسالِكِ الْغُيوبِ! وَما اطْيَبَ طَعْمَ حُبّكَ! وَ ما اعْذَبَ شِرْبَ قُرْبِكَ! فَاعِذْنا مِنْ طَرْدِكَ وَابْعادِك.»

[١]: (بارالها! چه لذّت بخش است خواطرى كه با يادت بر دلها الهام مى نمايى! و چه شيرين است با افكار در راههاى غيبى به سوى تو راه پيمودن! و چقدر طعم محبّتت خوش، و شربت قربت گواراست، پس ما را از رندان و دور نمودنت پناه ده.).

و بگويد:

بخواهد به خود خطاب كرده و بگويد: اى خواجه! عشق و محبّتى كه تو را به حضرت محبوب حاصل شد نبود مگر آنكه ديده دلت به جمالش گشوده شد و به دام او گرفتار شدى، مبادا عملى انجام دهى كه باز محجوب از ديدارش گردى و.

بگويى:

[١] - بحار الانوار، ج ٩٤، ص ١٥١.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٧٤، ص ١٥١.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٧٠، ص ٢١٤.